Loulou Mandère que vien de’ns quitar au cap d’ua vita feconda entà un hèish de causas.

Vadut a Aubertin, lo 18 de noveme 1934, Loulou qu’estó, tot deu long de la soa vita, un òmi d’engatjament au servici de Siròs, lo son vilatge d’adopcion e de Bearn, au par d’un caminament professionau qui l’averà hèit córrer capvath deu mond.

Longtemps elejut, mei que mei com 1èr adjunt, a Siròs, e au còr de la comunautat de comunas, que s’engatgè hens l’accion associativa. Que hè part d’aqueth tropet de « joens » qui pòrtan, en 1967, lo Hestau de Siròs, hestau de la canta bearnesa, a la hont batiadera. Ua animacion de vilatge qui vad un vertadèr movement de societat en Bearn e, mei enlà, un modèle, qui harguè 150 grops e marquè pregondament mei d’ua generacion.

Loulou Mandère que’n vad President de 1981 dinc a 2000. Aqueth òmi d’escota e d’accion, aqueth federator, que va dinc a tornar har los grops qui s’esbarrisclan en tempsada electorau.

L’escritura qu’a ua plaça màger hens la soa vita. Autor e cançonaire, quí n’a pas cantat o cantorlejat Amistat, amistat, qu'ès la flor la mei bèra… ?

Òmi de bontat, de conciliacion e d’obertura, Loulou qu’ei un bastidor pacient qui non s'embarra pas hens un passat idealizat e hens las pelejas estèrlas qui renvian cara a cara los noms de la lenga e las soas grafias qui lei e mestreja de com cau. Que participa activament, a partir de 1988, deus Estats generaus de la lenga, dab l'ensemble deu teishut associatiu bearnés, bigordan e gascon deu Baish Ador, qui entercalhan las collectivitats territoriaus entà préner en compte la transmission de la lenga e cultura nostas.

Aqueth tribalh que miarà, mei que mei, a la creacion d’apèrs professionaus de tria : en purmèr lòc, l’Institut Occitan dont serà, tà un sarròt d’annadas, un administrator atentiu e fidèu.

Retirat deus sons mandats principaus, Loulou Mandère qu’a desempuish perseguit dab capborrudèr e discrecion, la soa accion. Tesicat per l’aviéner deus archius sonòres produits hens lo balanç deu Hestau de Siròs, qu’a collaborat en ligam sarrat, de 2006 ençà, dab l’equipa de l’InÒc Aquitània, au procediment de la numerizacion deu fons Junquèr d'Oc, deu Fons « Robèrt lo Diable » e, solide de l’ensemble deu Fons Hestau de Siròs. Centenats d’òras uei lo dia sancèrament sauvaguardadas e documentadas, e hèra lèu disponiblas entà estar consultadas.

En 2010, qu’arrecebó l’agulhada deu prèmi « Cap e Tot » de l’InÒc Aquitània, entà premiar l’engatjament d’ua vita sancèra, qui miè tostemps dab disponibilitat, benvolença e fe en l’aviéner de la cultura bearnesa. Mercés hèra e Adiu, Loulou.